മഹാഭാരതം ഭാഗം -7

രാജസൂയ യാഗത്തിൽ കണ്ട പാണ്ഡവരുടെ പ്രതാപവും, മായാസഭയിൽ തനിക്കുണ്ടായ അപമാനവും ദുര്യോധനൻ്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. ശകുനിയുടെ ദുർമ്മന്ത്രങ്ങൾ അവൻ്റെ മനസ്സിൽ പകയുടെ വിത്തുകൾ പാകി, അത് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി വളർന്നു. ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ പുത്രവാത്സല്യം ചൂതുകളിക്ക് കളമൊരുക്കാൻ കാരണമായി.

ദുര്യോധനൻ തൻ്റെ പിതാവിൻ്റെ അരികിൽ ചെന്ന്, കണ്ണീരോടെ തൻ്റെ ദുഃഖം അറിയിച്ചു. “പിതാവേ, എൻ്റെ ജീവിതം ഒരു ദുരിതമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലെ മായാസഭയിലെ ആ ചിരി എൻ്റെ ചെവിയിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു. എൻ്റെ സഹോദരങ്ങൾ പോലും എന്നെ കളിയാക്കി. ഈ അപമാനം എനിക്ക് സഹിക്കാൻ വയ്യ. ഒന്നുകിൽ പാണ്ഡവരെ തോൽപ്പിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ സിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച് വനത്തിലേക്ക് പോകും!”

മകൻ്റെ ഈ ദുർവാശി കണ്ടപ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രർ വിഷമിച്ചു. അദ്ദേഹം വിദുരരെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു: “വിദുരരേ, ദുര്യോധനൻ്റെ ദുഃഖം നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ? അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?”

വിദുരർ ധൃതരാഷ്ട്രരെ ഉപദേശിച്ചു: “രാജാവേ, അങ്ങ് ദുര്യോധനൻ്റെ വാക്ക് കേട്ട് ധർമ്മം മറക്കരുത്. ചൂതുകളി ഒരു വിനാശകരമായ വഴിയാണ്. അത് കുരുവംശത്തെ ഇല്ലാതാക്കും. ധർമ്മത്തിൻ്റെ വഴിയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കരുത്. പാണ്ഡവരെ ചൂതുകളിക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നത് നാശത്തിൻ്റെ ആരംഭമാണ്. ഈ തീരുമാനം ഒഴിവാക്കണം.”

വിദുരരുടെ വാക്കുകൾ സത്യമാണെന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, പുത്രവാത്സല്യം അദ്ദേഹത്തെ ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി. അദ്ദേഹം ദുര്യോധനനോട് പറഞ്ഞു: “മകനേ, എൻ്റെ സഹോദരപുത്രന്മാരെ ഞാൻ വഞ്ചിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഇത് അധർമ്മമാണ്.”

ദുര്യോധനൻ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അപ്പോൾ അച്ഛന് എന്നെക്കാൾ വലുത് പാണ്ഡവരാണോ? എങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കും! എൻ്റെ മരണം നിങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്നെ തടയുക!” ഈ വാക്കുകൾ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അദ്ദേഹം കണ്ണുകൾ അടച്ച് ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു, ഒടുവിൽ മകന്റെ വാശിക്കു മുന്നിൽ വഴങ്ങി.

“വിദുരരേ, എൻ്റെ വാക്ക് കേൾക്കുക. യുധിഷ്ഠിരനെ ഇവിടെ വരാൻ ക്ഷണിക്കുക. അവർക്ക് ചൂതുകളിക്കാൻ വേണ്ട എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഇവിടെ ഒരുക്കണം. എൻ്റെ മകന് സന്തോഷം നൽകിയേ മതിയാകൂ.” വിദുരർ ദുഃഖത്തോടെ തലകുനിച്ചു പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, അങ്ങ് സ്വയം നാശത്തിലേക്ക് നടന്നുപോവുകയാണ്. വംശത്തിൻ്റെ നാശത്തിന് കാരണമായ ഈ ദുർബ്ബലമായ വാക്ക് ഓർത്ത് അങ്ങ് പിൽക്കാലത്ത് ദുഃഖിക്കും.”

ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച്, വിദുരർ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. യുധിഷ്ഠിരനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ ധർമ്മസങ്കടമുണ്ടായി. അദ്ദേഹം രാജസൂയ യാഗത്തിന്റെ പ്രതാപത്തെ പ്രശംസിച്ചു, പിന്നീട് താൻ വന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയാൻ വിഷമിച്ചു.

യുധിഷ്ഠിരൻ വിദുരരെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു: “അമ്മാവാ, അങ്ങ് എൻ്റെ പിതാവിൻ്റെ സ്ഥാനത്താണ്. അങ്ങ് വരണമെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക കാര്യമുണ്ടാകും. അങ്ങ് എന്താണ് പറയാൻ വന്നത്?” വിദുരർ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഹസ്തിനപുരിയിലെ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ സന്ദേശവുമായാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. രാജാവിന് ഇവിടെത്തെ കൊട്ടാരം കാണാനും, അതുപോലെ നിങ്ങൾ പാണ്ഡവരുമായി സൗഹൃദപരമായി ഒരു ചൂതുകളിയിൽ ഏർപ്പെടാനും ആഗ്രഹമുണ്ട്.”

യുധിഷ്ഠിരൻ മറുപടി നൽകി: “ചൂതുകളിയിൽ എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല. അത് കള്ളത്തരവും വഞ്ചനയും നിറഞ്ഞതാണ്. ഞങ്ങളൊരിക്കലും അധർമ്മത്തിന് വഴിപ്പെടില്ല. അത് ഞങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിൻ്റെയും ധർമ്മത്തിൻ്റെയും നാശത്തിന് കാരണമാകും.”

വിദുരർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “പുത്രാ, എനിക്കറിയാം. ഞാനും ഈ ക്ഷണം നിരസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ ധൃതരാഷ്ട്രർ എൻ്റെ വാക്ക് കേട്ടില്ല. ഇത് അധർമ്മമാണെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ധൃതരാഷ്ട്രർ നിങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചു. ഒരു ക്ഷത്രിയന് ഒരു വെല്ലുവിളി നിരസിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. നിങ്ങൾ വരാതിരുന്നാൽ, അത് കൗരവർക്ക് വീണ്ടും നിങ്ങളോടുള്ള ശത്രുത വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കാരണമാകും. ഈ ക്ഷണം ഒഴിവാക്കിയാൽ, അത് യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോലും നയിച്ചേക്കാം.”

ഈ വാക്കുകൾ യുധിഷ്ഠിരനെ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. അദ്ദേഹം തൻ്റെ സഹോദരന്മാരുമായി ആലോചിച്ചു. ഭീമനും അർജ്ജുനനും ചൂതുകളിയെ എതിർത്തു. “ചൂതുകളി നമ്മുടെ നാശമാണ്. നമുക്ക് യുദ്ധം ചെയ്യാം, പക്ഷേ ചൂതുകളി വേണ്ട,” ഭീമൻ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ യുധിഷ്ഠിരൻ, ധർമ്മത്തിൻ്റെ കെട്ടുപാടുകൾ കാരണം വിദുരരുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഹസ്തിനപുരിയിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

“ഒരു ക്ഷത്രിയന് ചൂതുകളിക്ക് ക്ഷണിച്ചാൽ അത് നിരസിക്കാൻ കഴിയില്ല. കൂടാതെ, ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ക്ഷണം നിരസിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തെയും കുലത്തെയും അപമാനിക്കുന്നതിന് തുല്യമാകും. നമുക്ക് പോകാം. എൻ്റെ വിധി എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല,” യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ, യുധിഷ്ഠിരൻ തൻ്റെ സഹോദരന്മാരുമായും ദ്രൗപദിയോടൊപ്പവും ഹസ്തിനപുരിയിലേക്ക് യാത്രയായി. അവരുടെ മനസ്സിൽ ഭയവും ആശങ്കയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ യാത്ര ഒരു മഹായുദ്ധത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് ആരും ചിന്തിച്ചില്ല. അധർമ്മം നിറഞ്ഞ ഒരു കളിക്ക് വേണ്ടി അവർ ഹസ്തിനപുരിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. ദുര്യോധനനും ശകുനിയും വിജയം സ്വപ്നം കണ്ട് അവരെ കാത്തിരുന്നു.